زن پول سیگار را حساب کرد. میان سال بود. با چشمانی گود افتاده. می خواست از مغازه خارج شود که دخترک وارد شد. چهار ساله به نظر می رسید. با بلوز قرمز و گل سرهایی به رنگ صورتی. به فروشنده سلام کرد و دو تا آدامس بادکنکی خواست. فروشنده گفت که تمام کرده است. زن به دقت دخترک را ورانداز کرد. دستانش از میل دردناکی تیر کشید. بارها این احساس غریب به سراغش آمده بود. همان موقع فکری به ذهنش رسید. از مغازه بیرون آمد و منتظر ماند. با دیدن دخترک لبخندی به او زد. یک شکلات آب نباتی از کیفش درآورد و به او داد. دخترک تشکر کرد. زن گفت آدامس بادکنکی هم توی ماشین دارم.دوست داری؟ دخترک مردد بود. زن دستش را گرفت و او را به طرف ماشینش برد. در جلو را باز کرد و به داخل ماشین هدایتش کرد. گفت تا خانه می رسانمت. دخترک گفت خانه مان نزدیک است. خودم می روم. زن تحکم آمیز گفت می رسانمت. وهلش داد توی ماشین. سریع پشت فرمان نشست. درها را قفل کرد. دستانش از هیجان می لرزید. فرمان را محکم چسبید. ماشین به سرعت از آنجا دور شد.

.               .               .               .               .               .               .               .               .      

وقتی گلوی دخترک را می فشرد متوجه خیس شدن صندلی نشد. دخترک آخرین تقلاهایش را هم کرد. وقتی آرام گرفت زن دستانش را از روی گلویش برداشت. خسته بود. دیگر آن احساس بیقراری را نداشت. در عوض احساس سنگین پشیمانی و یاُس به دلش چنگ انداخت. شیشه ها را پایین کشید. صدای کلاغی تنها از دور توی باغ شنیده می شد. به پیکر دخترک نگاه کرد که دستش مشت شده بود. هنوز شکلات آب نباتی توی مشتش بود.